Zwiększ swoją efektywność cz.5

„Jedną z najbardziej smutnych rzeczy dotyczących natury ludzkiej jest to, że wszyscy mamy skłonność do odkładania życia. Wszyscy marzymy o jakimś magicznym ogrodzie różanym za horyzontem, zamiast cieszyć się z róż kwitnących teraz za naszym oknem.” – Dale Carnegie

Najbardziej dramatyczną forma odkładania działania, w jaką możemy się zaangażować, jest „odkładanie życia”. Przeszkadza nam to w kończeniu naprawdę ważnych zadań i powoduje, że nasz szacunek do samego siebie się zmniejsza. Używamy bowiem różnych destrukcyjnych metod odkładania działania, którymi są np. objadanie się, oglądanie telewizji, a także angażowanie czasu i pieniędzy w zainteresowania, z których szybko rezygnujemy.

Szkoda nam czasu na odpoczynek i aktywność fizyczną, a przez to spada poziom naszego wigoru i naszej motywacji. Dlatego też niezwykle ważne jest to, by znajdować czas na rozrywkę bez poczucia winy i zapewnienie sobie mentalnej i fizycznej odnowy. Pomoże nam to w utrzymaniu wysokiego poziomu zaangażowania i zmniejszy potrzebę odkładania kolejnych działań.

Nie bez powodu pracoholicy i osoby odkładające działanie mają podobne cechy, które odróżniają ich od ludzi czynu i osób osiągających najlepsze wyniki. Łączy ich skłonność do:

– Postrzegania siebie jako tych, którzy są wiecznie obciążeni pracą. Ich zdaniem ciągle pracują, ale nie należy im się odpoczynek.

– Myślenia o tym, że ich życie to stan opóźnienia. Żywią się nadzieją, że któregoś dnia będą na tyle zorganizowani, by móc cieszyć się życiem.

– Postrzegania ludzi jako leniwych i wymagających presji, która pomoże im stworzyć motywację. Jedni i drudzy stosują negatywną komunikację wewnętrzną, ale pracoholicy reagują na nią w takim sposób, że są stale „zajęci”, natomiast ci, którzy odkładają działanie na skutek niepokoju odczuwają obezwładnienie i unieruchomienie.

– Negatywnego nastawienia do pracy. Postrzegają ją jako coś nieskończonego; jako coś, co wymaga poświęcenia, a także rezygnacji z przyjemności.

Zarówno pracoholicy, jak i osoby odkładające działanie postrzegają rzeczywistość na dwa sposoby – albo pracują, albo odczuwają poczucie winy z powodu tego, że nie pracują. Wielu pracoholików to osoby w słabej formie fizycznej, żyjące w ciągłym stresie, natomiast ludzie czynu często wiedzą, jak duże znaczenie ma rozrywka i korzystają z niej bez poczucia winy.

Podziel się ze znajomymi:

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmail